Χωρίς λόγια.

Του Ε. Αρανίτση
Αμερικάνοι και Ιάπωνες δίδαξαν οι μεν τους δε την εντελώς ανήθικη ευκολία του να φωτογραφίζεις δίχως πρόθεση, ακόμη και δίχως φίλμ σε όφελος ενός αυτοματισμού που ερωτροπεί με την παγωμένη ουδετερότητα της θέας.
Δίδαξαν οι μεν τους δε να βλέπουν δίχως την συμμετοχή του ψυχισμού, μη επιστρέφοντας τίποτα σε ότι έβλεπαν και αποζυμώντας απο το ορατό όλο του το αίμα, μέχρις όπου αυτό συρρικνωθεί στην αντανάκλαση μιας ακαριαίας χειρονομίας.
Είναι αδύνατον να κοιτάζεις και να βλέπεις ταυτόχρονα, είναι αδύνατον να κινείσαι και να μετακινείσαι την ίδια στιγμή. Όπως σωστά προέβλεψαν οι Ρωμαίοι, μολονότι άθελά τους, η αναγκαιότητα του να ταξιδεύεις και η αναγκαιότητα του να ζείς έρχονται σε ριζική αντίθεση.

Μόνο το αδιάφορο είναι ελεύθερο το ξεχωριστό δεν είναι ποτέ ελεύθερο φέρνει την δική του σφραγίδα είναι ορiοθετημένο και αλυσοδεμένο.